تفلدان

«لغت نامه دهخدا»

[تُ] (اِ مرکب) ظرفی که در آن آب دهن و خلط سینه اندازند. (ناظم الاطباء). این کلمه(1) عربی و فارسی است بمعنی خلط دان و ظرف مخصوص آب دهان. (از دزی ج1 ص149).
(1) - ضبط دزی [ تَ فَ ] .