تفل

«لغت نامه دهخدا»

[تِ] (ع اِ) تُفالَه. ثِفل. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). اغلب بجای ثفل آید. (دزی ج 1 ص149). || فضله: شکمش درد گرفت و بسی تفل از زیر او بیرون آمد. (ترجمهء تفسیر طبری از یادداشت بخط مرحوم دهخدا).