«لغت نامه دهخدا»
[تَ ءَ] (ع اِ) تفیئه الشی ء؛ هنگام آن چیز. (منتهی الارب). وقت آن چیز و اول آن چیز. (ناظم الاطباء). || دخل علی تفیئه فلان؛ ای اثره. (منتهی الارب). درآمد در اثر فلان. (ناظم الاطباء).