تقشر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ قَشْ شُ] (ع مص) پوست واشدن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). باز شدن پوست، یقال: قشره فتقشر. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || (اِ) بیماریی است در انسان که چنان می پندارد که پوست از دل او باز میشود. چنانکه نزدیک بود که غش بر او عارض گردد. (بحر الجواهر).