«لغت نامه دهخدا»
[تِ] (ع ص، اِ) طبیعت و اصل، یقال: الفصاحه من تفنه؛ ای من سوسه. والسوس، الطبع. || مرد حاذق. || گل و لای چاه. || آب دفزک سیاه تیره از جوی و مانند آن که به ته نشیند. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).