تقوه

«لغت نامه دهخدا»

[] (اِخ) (انتظار) 1- پدر زن حلدهء نبیه. دوم پادشان 22:14 که در دوم تواریخ 34:22 توقهه خوانده شده است. 2- پدر یحزیا. کتاب عزرا 10:15. (قاموس کتاب مقدس).