تقیا

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِخ) از شعرا و علمای ایران و از اهالی شوشتر است و به هندوستان رفت و مورد توجه اکبرشاه قرار گرفت و در دورهء حکومت جهانگیر شاه بمسند صدارت رسید و بسال 1020 ه . ق. درگذشت. این بیت از اوست:
من بندهء این رسم که در چارسوی عشق
با هرکه نه غارت زده سودا ننمایند.
(از قاموس الاعلام ترکی).