تکاوری

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وَ] (حامص مرکب) تاختن. دویدن. تیزرفتاری. سبق :
عید رسید و مهرگان با دو جنیبه بر اثر
هر دو جنیبه همعنان در گرو تکاوری.
خاقانی.