«لغت نامه دهخدا»
[تَ یُ] (ع مص) باهم فریفتن و مکر نمودن، یقال: هما یتکایدان و لایقال یتکاودان. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). باهم مکر نمودن و فریفتن. (آنندراج). || (ع اِ) سختگی و دشواری، یقال: فیه تکاید؛ ای تشدد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و تکایده الامر؛ ای شق علیه و اشتد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).