تکایل

«لغت نامه دهخدا»

[تَ یُ] (ع مص) بیکدیگر پیمودن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). متکایل نعت است از آن. (منتهی الارب) (آنندراج). || خلاف و معارضه نمودن در دشنام، یقال: هما یتکایلان. (منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).