«لغت نامه دهخدا»
[تُ کَ ءَ] (ع اِ) تکیه جای و چوبدستی. (منتهی الارب). پشتیبان و تکیه گاه و عصا و توشک و متکا. (ناظم الاطباء). آنچه بر آن تکیه کنند از عصا و جز آن، چون شمشیر و کمان. (از اقرب الموارد). بالش تکیه. (مهذب الاسماء). تکیه جای. (صراح اللغه). || (ص) مرد بسیار تکیه کننده بر چیزی. (منتهی الارب). کسی که بر پهلوی خود بسیار تکیه کند. (ناظم الاطباء). مرد بسیاراتکاء. (از اقرب الموارد). || مرد گران. (از اقرب الموارد).