«لغت نامه دهخدا»
[تَ کَ دَ] (مص مرکب)اللهاکبر، اللهاکبر گفتن. خدای را به بزرگی یاد کردن: بتن عزیز خویش پیش کار برفت با غلامان و پیادگان و تکبیر کردند. (تاریخ بیهقی). رجوع به تکبیر شود.