تک و پوی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کُ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) تاخت و دو و دو تیز و تند. (ناظم الاطباء). تکاپوی. آمد و شد از روی تعجیل و شتاب :
خورشیدرخا وصل تو جویم شب و روز
چون سایه از آن در تک و پویم شب و روز.
سوزنی.
به پیش باد نه آن نامه تا به من برسد
که هیچ پیک نیابی چو باد با تک و پوی.
سوزنی.
شاهزاده از جست و جوی و اسب از تک و پوی فروماند. (سندبادنامه ص253). || جستجوی و تفحص و تفتیش. (ناظم الاطباء). تکاپوی. تلاش تقلا. تلواسه. جهد. سعی. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) :
ایا سرو نو در تک و پوی آنم
که فرغندواری بپیچم بتو بر.رودکی.
چون گذشتی ز عالم تک و پوی
چشمهء زندگانی آنجا جوی.سنائی.
همچو مردان درآی در تک و پوی
تختهء گفت را ز آب بشوی.سنائی.
بر هیچ در صومعه ای برنگذشتم
کآنجا چو خودی در تک و پوی تو ندیدم.
خاقانی.
هزار گونه غم از هر سویست دامنگیر
هنوز در تک و پوی غم دگر می گشت.
سعدی.
رجوع به تکاپوی شود.