تکیه آوردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ یَ / یِ وَ دَ] (مص مرکب) پناه آوردن. (ناظم الاطباء) :
تکیه چه آری به عصای کسان
زنده نشد کس به بقای کسان.امیرخسرو.