تگاپوی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِ مرکب) تگ و پوی باشد. (لغت فرس اسدی چ اقبال ص525) :
چو رویین پیران ز پشت سپاه
بدید آن تگاپوی و گرد سیاه.فردوسی.
رجوع به تکاپو و تک و تگ شود.