تگس

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گَ] (اِ) همان تگژ مرقوم است. (شرفنامهء منیری). استخوان و هستهء درون و صرهء انگور. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) :
برگونهء سیاهی چشم است غژم(1) او
هم بر مثال مردمک(2) چشم از او تگس.
بهرامی (یادداشت بخط مرحوم دهخدا).
دیدهء حاسد بتو چون غژب انگور است سرخ
در لگدکوب عنا بادش جدا آب از تگس.
سوزنی (یادداشت ایضاً).
رجوع به تکز و تکژ و تکس و تگسک شود.
(1) - در یادداشت دیگر غژب او.
(2) - مردمهء.