تلاتل

«لغت نامه دهخدا»

[تَ تِ] (ع اِ) جِ تَلتَله. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد):
واختل ذوالمال و المثرون قدبقیت
علی التلاتل من اقوالهم عقد.
و گویند تلاتل شدائد مقلقه است و واحدی ندارد. (از اقرب الموارد). جمع تلتله. رجوع به تلتله شود.