تلاتلا

«لغت نامه دهخدا»

[تَ تَ] (اِ صوت) تلالا :
مست و خراب می روم در ره عشق بوالعلا
باک ندارم از بلاتن تننا تلاتلا.
مولوی (از انجمن آرا).
رجوع به تلالا شود.