تلاطم کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ طُ کَ دَ] (مص مرکب)برهم خوردن. شوریدگی کردن. آشوب کردن. شورش کردن :
محیط تشنه لبیها چنان تلاطم کرد
که کشتی دل ما را به آن کنار انداخت.
تنها (از آنندراج).