تلاع

«لغت نامه دهخدا»

[تِ] (ع اِ) آب راهها از بالا سوی نشیب: و لایکون التلاع فی(1) الصحاری. || جِ تلعه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). رجوع به تلعه شود.
(1) - در اقرب الموارد: الا فی الصحاری.