«لغت نامه دهخدا»
[تَلْ لُ اَ فَ رَ] (اِخ) عامهء مردم آنرا چنین گویند اما خواص تل یعفر گویند اصل آن التل الاعفر بوده است بخاطر رنگ آن سپس بکثرت استعمال و آسانی تلفظ، تل اعفر شده است. قلعه و ربضی است بین سنجار و موصل و در وسط وادیی و در آن نهری جاری است... آبش گواراست اما وباناک است و بدانجا خرمای فراوان است که رطب آنرا به موصل برند. (از معجم البلدان).