تلافی افتادن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ اُ دَ] (مص مرکب)جبران شدن. رسیدن پاداش چیزی یا عملی. دریافتن عوض : زندگانی خداوند دراز باد، تا جهان است چنین حالها می بوده است و این تلافی افتد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص555). رجوع به تلافی شود.