تلامیذ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع اِ) جِ تلمیذ. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). مثل تلامذه. (آنندراج). رجوع به تلمیذ و تلام و تلامی شود.
- تلامیذ بوالبشر؛ کنایه از فرشتگان است. (انجمن آرا).
- تلامیذ رحمن؛ کنایه از شعراست. (انجمن آرا).
- تلامیذ شیطان؛ کنایه از محیل و مفسد است. (انجمن آرا).