تلخ بهر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ بَ] (ص مرکب) کنایه از مدبر و بدبخت. (آنندراج) :
شهنشاه شکرریزان دهری
اگرچه شوربخت و تلخ بهری.
زلالی (از آنندراج).