تلخ نگاه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نِ] (ص مرکب) تندنگاه. (آنندراج). آنکه نگاهی پرخشم و ترس آور دارد :
پشت لب پیمانهء ما سبز شد از زهر
آن ساقی بی رحم همان تلخ نگاه است.
صائب (از آنندراج).
گو عبث پیش مرو غیر که آن تلخ نگاه
شکری نیست که پرواز مگس برتابد.
ظهوری (ایضاً).