«لغت نامه دهخدا»
[تَ بُ دَ] (مص مرکب)سختی کشیدن. تحمل رنج و مشقت : بشیرین زبانی توان برد گوی که پیوسته تلخی برد تندخوی. سعدی (بوستان). رجوع به تلخی و مادهء بعد شود. تلخی چش. [تَ چَ / چِ] (نف مرکب)رنج بر. که تحمل سختی و محنت و مشقت کند : بسا تنگ عیشان تلخی چشان که آیند در حله دامن کشان. سعدی (بوستان). رجوع به تلخی و مادهء بعد شود.