«لغت نامه دهخدا»
[تَ وَ] (ص مرکب) تلخ گونه. تلخ مانند. و کنایه از شراب از جهت تلخیی که در آن است : آن تلخ وش که صوفی ام الخبائثش خواند اشهی لنا و احلی من قبله العذارا.حافظ. رجوع به تلخ و ترکیبات آن شود.