تماشا داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ تَ] (مص مرکب)دیدن چیزهایی که لایق نگریستن بود. (ناظم الاطباء). درخور تماشا بودن. تماشایی بودن :
وجد صوفی شب معراج تماشا دارد
جلوهء تیر در آماج تماشا دارد.
اشرف (از آنندراج).
نوبهار است و جهان سیر چمنها دارد
وضع دیوانهء ما نیز تماشا دارد.
میرزا بیدل (ایضاً).
|| مشغول تماشا بودن :
نترسی که داری تماشا بباغ
که چون لاله از دل بسوزند داغ.فردوسی.
رجوع به تماشا و دیگر ترکیبهای آن شود.