تمام ساختن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ تَ] (مص مرکب) پایان دادن :
خورشید در دو هفته کند ماه را تمام
حسن تو کارمن به نگاهی تمام ساخت.
صائب (از آنندراج).