«لغت نامه دهخدا»
[تَ سِ] (ص مرکب) شایک. (دهار). کام مسلح. دارای اسلحهء کامل و بی نقص. شاک السلاح : و کوتوال قلعه کوه تیز با پیاده ای سیصد تمام سلاح با او نشاندند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص67). گفتند پنجاه هزار سوار و پیاده بودند همه ساخته و نیک اسبه و تمام سلاح و محققان گفتند چهل هزار بود. (تاریخ بیهقی ایضاً ص568). روز عید چندان سوار و پیادهء تمام سلاح به میدان آمد که اقرار دادند پیرمردان که بهیچ روزگار مانند آن یاد ندارند. (تاریخ بیهقی ایضاً ص604). رجوع به تمام و دیگر ترکیبهای آن شود.