تمتع برداشتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ مَتْ تُ بَ تَ](مص مرکب) تمتع بردن. تمتع گرفتن. تمتع یافتن :
نشد زگرد یتیمی نصیب هیچ گهر
تمتعی که دل از حظ دلستان برداشت.
صائب (از آنندراج).
رجوع به تمتع و دیگر ترکیبهای آن شود.