تمته

«لغت نامه دهخدا»

[تَ مَتْ تُهْ] (ع مص) ستودن. و تکلف کردن در ستایش خود و ستایش جستن به چیزی که ندارد. (از اقرب الموارد). و گویند خود را به حیرت و حماقت زدن. (از اقرب الموارد). || محنت ورزیدن. || خرامیدن به ناز. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || مبالغه کردن در چیزی. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). مبالغه نمودن در چیزی و گمراه شدن. (ناظم الاطباء). || درمان کردن غوایت و باطل. (از اقرب الموارد). || (ع اِ) راز نهانی. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). || غوایت. (منتهی الارب). گمراهی و غوایت و خبط و خطا. (ناظم الاطباء).