تمک

«لغت نامه دهخدا»

[تَ مَ] (اِ) گیاهی(1) از تیرهء چتریان که دارای برگهای طویلی است و در غالب نقاط میروید. دم کردهء آن بعنوان مدر و ضد روماتیسم در تداوی قدیم مصرف میشده. ابره الراعی. حربث. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به ابره الراعی و دزی ج1 ص152 شود.
(1) - Daucus gingidium.