تمیم

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِخ) نام ابن ادبن طانجه، پدر قبیله ای است و نام هژده صحابی است. (منتهی الارب). قبیله ای از عرب و جِ تمیمه و نام هیجده صحابی. (ناظم الاطباء). قبیله ای است. (آنندراج). بدون «ال» قبیله ای است. (از اقرب الموارد). از قبائل مشهور عرب در حدود نجد و بصره و یمامه سکونت داشتند نسب دانان این قبیله را چنین معرفی کنند: تمیم بن ادبن طانجه بن الیاس بن مضربن نزاربن معدبن عدنان. در میان این قبیله اشخاص مشهوری از صحابه و شاعر و جز اینها برخاستند و بعد از ظهور اسلام مشاهیر فراوانی در این قبیله ظهور کردند و در ممالک مختلف اسلامی سکونت اختیار کردند شاعر شهیر جریر از همین قبیله است... (ازقاموس الاعلام ترکی). رجوع به بنی تمیم و بنوتمیم و عیون الاخبار ج4 ص123، تاریخ سیستان ص124، 131، 132، 136 و 137 و تاریخ اسلام ص100، 118، 120، 165 و 172 و احوال و اشعار رودکی ج1 ص227، 273 و تاریخ گزیده ص126، 127، 152، 167، 235، 236 و الاعلام زرکلی ج1 ص166 و الانساب سمعانی ص9 شود.