تن آسای

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (نف مرکب) تن آسا. (ناظم الاطباء). صاحب آنندراج در ذیل تن آسائی(1)آرد: آنکه تن وی معبود وی باشد :
نیست با دیدهء بیدار تن آسایان را
با شکر خواب فراغت شکر آبی که مراست.
صائب (از آنندراج).
رجوع به تن آسا شود.
(1) - با توجه به معنی و شاهد آن ظاهراً باید مصحف «تن آسان» باشد.