تنانه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نَ / نِ] (ص نسبی، پسوند) مرکب از تن (شخص) + آنه (پساوند) ظاهراً بصورت مرکب استعمال شود مانند ده تنانه؛ به اندازهء ده تن. بقدر ده تن. مانند ده تن :
کوشران بافغان و با شغب اند
کاین نه عدل است ای خدای حکیم
کان یکی ده تنانه دارد ریش
وین یکی را، زنخ ز موی چو سیم.
حسین الداری (از تاریخ بیهق ص127).