تن اردشیر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ اَ دَ] (اِخ) شهری است بحری(1) و آن این چنین خوانند که دیوارش بر تن مردم نهاد یک جمینه(2) گل بود و دیگر از تن مردم و پارس و سواد و مداین جماعت که بر ایشان عاصی شده بود و بر ایشان خشم گرفته بود. (مجمل التواریخ والقصص چ بهار ص62).
(1) - من مدن البحرین. (تاریخ سنی ملوک الارض ص 24).
(2) - جهینه هم خوانده می شود این لغت معلوم نشد. ظ: چینه. (بهار).