تنبد

«لغت نامه دهخدا»

[تَمْ بَ] (اِ)(1) خاموشی و سکوت و نوبهء تب لرزه. (ناظم الاطباء). خاموشی و خموش بودن. (شرفنامهء منیری).
(1) - سوم شخص مفرد فعل مضارع تنبیدن است، چنانکه برهان آرد: مستقبل خاموش بودن و لرزیدن باشد یعنی می لرزد و خاموش می گردد. و صاحب انجمن آرا در ذیل همین کلمه آرد: مصدر تنبد تنبیدن است یعنی لرزیدن... و رجوع به تنبیدن شود.