تنبل سگال

«لغت نامه دهخدا»

[تَمْ بُ سِ] (نف مرکب)حیله گر. مکار. که دستان و نیرنگ سگالد. که فریب و جادو در سر پروراند. بداندیش و مکرساز :
چو پیش آمد آن بدنهان با گروه
برافراخت سر شاه دانش پژوه
بدو گفت کای غمر تنبل سگال
همی خویشتن بر من آری همال.
اسدی (گرشاسب نامه چ یغمایی ص302).