تن پرست

«لغت نامه دهخدا»

[تَمْ پَ رَ] (نف مرکب) تن پرور و کاهل و بیکار و بیعار و کسی که به ناز و نعمت خود را پروراند. (ناظم الاطباء). تن پرور. تن آسای. (آنندراج) :
آنچه میدانند ماتم تن پرستان شورهاست
دار نخل دیگران ورایت منصور ماست.
صائب (از آنندراج).
|| شهوتی و تنبل. (ناظم الاطباء).