«لغت نامه دهخدا»
[تَ نَجْ جُ] (ع مص) روایی خواستن و وعده وفا کردن جستن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) :به تحصیل این اموال و تنجز این اقوال معتمدان روان کرد. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص293). هر دو به حضرت رسیدند و مراسم خدمت بجای آوردند و تنجز وعد و تأکید عقد نکاح مطالبت کردند. (ترجمهء تاریخ یمینی ایضاً ص376). || ستیهیدن به آشامیدن چیزی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).