«لغت نامه دهخدا»
[تَ نَجْ جُءْ] (ع مص) به چشم کردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): تنجاه تنجوءً او انتجاه انتجاءً بمعنی نجاه؛ ای اصابه بالعین. (از اقرب الموارد).