تنجید

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) دویدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || آراستن. (تاج المصادر بیهقی). آراستن خانه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و عباره اللسان: نجدت البیت بسطته بثیاب موشیه. (اقرب الموارد) : شهر بیاراستند و از انواع تنجید و تزیین هیچ باقی نگذاشتند. (ترجمهء تاریخ یمینی، چ 1 تهران ص396). || آزمودن و استوارخرد گردانیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). آزمودن و جنبانیدن روزگار کسی را. (از اقرب الموارد). || دلیر کردن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی).