«لغت نامه دهخدا»
[تُ] (اِ) جستن و برجستن را گویند، و به این معنی بجای بای ابجد، یای حطی هم آمده است. (برهان) (آنندراج). برجستن. (فرهنگ جهانگیری) (فرهنگ رشیدی) (از شرفنامهء منیری). جستن و برجستن را گویند. (انجمن آرا). || (ص) برجهنده و رقصنده. (ناظم الاطباء). رجوع به تندیور شود.