تندتاز

«لغت نامه دهخدا»

[تُ] (نف مرکب) سریع السیر. سخت دونده. تیزتک :
نشست از بر بارهء تندتاز
همی رفت و با او بسی رزمساز.فردوسی.
همانگه پدید آمد از دشت باز
سپهبد برانگیخت آن تندتاز.فردوسی.
|| خشمناک و غضبناک و پر از خشم. (ناظم الاطباء). رجوع به تند شود.