«لغت نامه دهخدا»
[تُ] (ص مرکب) که بوی تند و تیز دارد. که بویی شدید دارد. که بوی شدیدالاثر دارد، خوش یا ناخوش: نفاح؛ تندبوی. (منتهی الارب). رجوع به تند شود.
