تندخیز

«لغت نامه دهخدا»

[تُ] (نف مرکب) تندتاز. تیزتک. تندرو. جهنده چون برق در سرعت و شتاب :
فلک بر سبز خنگی تندخیز است
ز راهش عقل را جای گریز است.نظامی.
رجوع به تند و دیگر ترکیبهای آن شود.