«لغت نامه دهخدا»
[تُ تَ] (مص مرکب)خشونت کردن. خشمگین شدن. سختی و خشم ساز کردن : فرودش چنین پاسخ آورد باز که تندی ندیدی تو تندی مساز.فردوسی. بدو گفت بندوی کای سرفراز ز من راستی جوی و تندی مساز.فردوسی. چنین گرم بد روز و راهی دراز نکردم ترا رنجه تندی مساز.فردوسی.