تن فرسای

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فَ] (نف مرکب) فرسایندهء تن. پایمال کنندهء تن. افسرده کنندهء تن. که تن فرسوده کند :
از عرقهای شور تن فرسای
چرک بر من نشسته سر تا پای.
نظامی (هفت پیکر چ وحید ص206).