«لغت نامه دهخدا»
[تَ نُ / تُ نُ بَ رَ / رِ] (ص مرکب) آنکه حصه و بهرهء وی کم باشد. (ناظم الاطباء). رجوع به تنک و دیگر ترکیبهای آن شود.
